LA VOIX HUMAINE

 
 

FR

     Une femme seule, sans nom, répond à l’appel téléphonique de son amant résolu à
     rompre. Au cours de cette ultime conversation, tendresse, passion, chantage, colère,
     calme et repentance déferlent pour tenter de raviver les sentiments déchus de son
     bien-aimé. À mesure que sa déchéance amoureuse s’édifie, cette Marilyn
     contemporaine se démantèle. L’actrice perd la face, le masque se fissure. Écrit en
     1927 par Jean Cocteau pour la Comédie-Française, ce portrait d’une icône
     déclassée contient une étrange beauté ainsi qu’une modernité fulgurante. Comme
     dans un long mouvement de caméra, comme dans une fugue musicale, la poignante

     Sophia Leboutte incarne, en orfèvre du jeu, cet hymne à l’amour dans l’intimité d’une
     disgrâce portée à nu. Incarnant tantôt l’homme adoré, tantôt les fantômes de l’amour
     moribond, un ensemble à cordes masculin fait écho à l’actrice. Le jeune metteur en
     scène Salvatore Calcagno monte avec une finesse infinie cette variation sur la
     passion et le mensonge, le renoncement et le désespoir. Un joyau noir où les
     silences se cognent aux frémissements d’un cœur rompu.

 

NL

     Een anonieme, eenzame vrouw, beantwoordt een telefonisch gesprek van haar
     minnaardie vastbesloten is om met haar te breken. Tijdens hun laatste gesprek
     wedijveren tederheid, liefde, hartstocht, chantage, woede en  kalmte met elkaar.
     Berouw ontvouwt zich in een poging, de om de ter ziele gegane gevoelens  van haar
     geliefde nieuw leven in te blazen. Naarmate zijn gevoelens wegdeemsteren,
     verbrijzeld deze eigentijdse Marilyn. De actrice lijdt gezichtsverlies, haar masker
     begint scheurtjes te vertonen. Jean Cocteau schreef deze monoloog in 1927 voor de
     Comédie-Française. Dit portret van een afgedankt icoon bevat een
     verbazingwekkende schoonheid en een verrassende eigentijdsheid. Zoals in een
     lange camerabeweging, en zoals in een muzikale fuga, belichaamt de ontroerende


     Sophia Leboutte, als de goudsmid van het spel, deze lofzang aan de liefde in de
     beslotenheid van het naakte leed. Bij momenten wordt de man aanbeden en bij
     momenten wordt de actrice geteisterd door de spoken van de stervende liefde, terwijl
     ze begeleidt wordt door een mannelijke strijkersensemble. Salvatore Calcagno
     schept een stuk met een grenzeloze raffinement. Een afwisseling van passie  en
     leugens, verloochening en wanhoop. Een zwarte parel waar de stilte slaat in het
     trillen van een gebroken hart.

 

Text

Jean Cocteau

 

Directed and Costume by

Salvatore Calcagno

 

With

Sophia Leboutte

 

Light Design

Amélie Géhin

Dramaturg

Sebastien Monfé

Make up

Edwina Calcagno

Assistant

Sofie Kokaj

 

Production

Théâtre de Liège

DC&J CREATION with the support of Tax Shelter

in collaboration with Conservatoire Royal de Liège, music department and Théâtre Les Tanneurs